Tanıdık Yüzlerin Yabancılığı

​Tanıdık Yüzlerin Yabancılığı


İnsan en çok tanıdığını sandığı yerde yanılır. Yüzler tanıdıktır, sesler bildik, selamlar yerli yerindedir. Ama içleri boşalmıştır. Aynı masada oturulur, aynı kahve içilir, aynı anılar anlatılır. Yine de bir mesafe vardır, adı konulamayan ama hissedilen bir mesafe.


Zamanla insanlar değişmez. Sadece sakladıklarını taşıyamaz hale gelirler. Bir dönem yakınım dediğin yüz, bir gün mesafeyi kendisi koyar. Çünkü yakınlık yan yana durmak değildir. Yakınlık aynı çizgide durabilmektir. O çizgi bozuldu mu, geriye sadece tanıdık bir gölge kalır.


Bu yabancılık ani gelmez. Küçük suskunluklarla başlar. Söylenmeyen cümlelerle, ertelenen yüzleşmelerle büyür. Göz göze gelince kaçırılan bakışlar, eskisi gibi gülmeyen yüzler, geçiştirilen sorular. İnsan bunları fark eder ama kabullenmek istemez. Çünkü tanıdık olanın yabancılaşması, insanın kendisini de sorgulamasına neden olur.


Yabancı biri sınırı aştığında konu kapanır. Tanıdık bir yüz yaptığında ise mesele etkilenmek değil, yerinin netleşmesidir. Beklenti kendiliğinden düşer, güven sessizce geri çekilir. Sen yapmazsın düşüncesi ortadan kalkar, mesafe doğal halini alır. O andan sonra yüz değişmez, ama bakılan yer değişir.


Belki de bu yüzden insan büyüdükçe kalabalığı azalır. Herkesi tanımak isterken, sonunda az kişiyi gerçekten bilmenin kıymetini öğrenir. Tanıdık yüzlerin değil, tanıdık niyetlerin önemli olduğunu anlar.


Ve bir noktadan sonra şunu kabullenmez,hükmünü verir. Her tanıdık kalacak diye bir zorunluluk yoktur. Kimi yüzler geçmişte kalır, kimi dersini verip silinir. Yanında kalanlar tercih değil, duruş meselesidir. Aynı yerde duranlar kalır, geri kalan yolun kenarında kalmayı seçer.


  • AKGÜN

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

“Benlikler Arasında Kaybolan Zaman”

​ Bir borderline ile bir narsisistin yolları kesiştiğinde, aslında iki ayrı yarım kalmış hikaye birbirinin eksik yerlerine dokunur. İlk anda bir çekim olur ikisi de birbirinin gözlerinde tanıdık bir boşluk görür. Borderline birey, uzun zamandır aradığı sıcaklığı ve kabulü bulduğunu sanır. Narsisistik birey ise kendisini koşulsuzca gören ve yücelten bir bakışla karşılaşınca güçlenmiş hisseder. Bu başlangıç, çoğu zaman ilişkinin en parlak, en büyüleyici anıdır. Fakat bu parlaklık, her iki tarafın içindeki gölgeleri aydınlatmaya başladığında işler değişir. Borderline birey, terk edilme korkusunun derin kuyusuna bakar,narsisistik birey ise kırılganlığının görünmemesi için daha fazla zırh kuşanır. Biri yakınlaşmak ister,diğeri bu yakınlığın ağırlığından ürker. Biri “beni bırakma” der sessizce,diğeri “beni bunaltma” demeden uzaklaşır. Bu uzaklaşma, borderline bireyin içindeki yarayı yeniden açar Narsisistik birey ise kendini korumak, kontrolü kaybetmemek için mesafe koyar. Yakınlık onun için...
Devamı

Maskelerin Konforu

​ İnsanların çoğu sahte değildir  kendileri olmaya cesaret edemeyecek kadar koşullanmıştır. Maske takmak bir ahlak sorunu değil, çoğu zaman bir  uyum stratejisidir . Çocuklukta koşullu sevgiyle büyüyen birey şunu öğrenir:  Olduğum halimle değil, beklendiğim halimle kabul görürüm. Sahicilik risklidir çünkü reddedilebilir. Bu yüzden kişilik bölünmez,  rolleşir . Toplum bireyi dürüst olmaya değil,  uygun olmaya  iter. İnsanlar değişmez yalnızca  hangi yüzün işe yaradığını öğrenir. Manipülasyon çoğu zaman bilinçli kötülükten değil,  güvende kalma ihtiyacından  doğar. Yetersizlik, değersizlik ve korku; yönlendirme davranışıyla örtülür. En ironik olan şudur: Sahte olan, samimiyeti yüksek sesle ilan eder. Gerçek olan kendini ispat etmez. Ve sonuç nettir: Sahte olanlar hayatta kalır, sahici olanlar derinleşir. Hangisinin daha güçlü olduğu ise her zaman geç anlaşılır. Bir stajyer psikolog olarak şunu net söyleyebilirim: İnsanların maskelerini düşürmey...
Devamı

“Renklerin sessiz dili”

Renkler, insan yaşamının en görünür ama en az fark edilen psikolojik uyaranlarıdır. Bir kıyafetin tonu, bir odanın duvar rengi farkında olmadan duygu durumumuzu şekillendirebilir. Çoğu insan en sevdiği rengi söylerken bunu basit bir beğeni olarak görür, oysa bu tercih bilinçdışında işleyen karmaşık süreçlerin sessiz bir yansımasıdır. Renkler, geçmiş deneyimlerle bastırılmış duygulara ve içsel ihtiyaçlarla bağ kurar. Renk tercihleri sadece bir seçim değil, aynı zamanda kişinin iç dünyasının ve duygusal ihtiyaçlarının ipuçlarını veren psikolojik bir penceredir. İnsanlar çoğu zaman ne hissettiklerini ya da neye ihtiyaç duyduklarını doğrudan ifade edemez, ancak seçtikleri renklerle bu duyguları dolaylı olarak dışa vururlar. Bu yüzden bir kişinin sürekli olarak koyu renkler giymesi içsel bir gerilim veya bastırılmış duyguların işareti olabilir. Diğer yandan, parlak ve canlı renklerin tercih edilmesi, görülme arzusu, dışa dönüklük ya da yaşama sevinciyle ilişkili olabilir. Renkler sadece dış...
Devamı