YALAN VE YALANCI

​Yalan ve Yalancı


Bir stajyer psikolog olarak şunu net söyleyebilirim: Yalan, gerçeğin üstüne aceleyle atılmış bir örtüdür. İlk anda işe yarar gibi durur ama altındaki şekli bozduğu için her zaman dikkat çeker. İnsan çoğu zaman başkasını koruduğunu ya da durumu yönettiğini sanarak yalan söyler. Oysa yalan, en çok söyleyenin iç dünyasında iz bırakır.


Yalan, zekânın ürünü değildir. Daha çok korkunun, kaçınmanın ve yüzleşememenin sonucudur. Kişi gerçeği dile getiremediğinde onu dönüştürür. Bu dönüşüm kısa vadede rahatlatır ama uzun vadede zihinsel bir yük oluşturur. Çünkü zihin, olmayanı taşımakta her zaman zorlanır.


Yalan söyleyen insan zamanla sadeleşemez. Cümleler uzar, açıklamalar artar, ayrıntılar birbirine girer. Bu durum içsel tutarsızlığın dışa vurumudur. Gerçek nettir ve fazla çaba istemez. Yalan ise sürekli dikkat ve kontrol gerektirir. Bu yüzden yalan, kişiyi sessizce yorar.


Toplumda yalanın sıradanlaştığı anlar vardır. Herkesin yaptığı şey doğru kabul edilir. Ancak güven kalabalıkla kurulmaz. Güven, tutarlılıkla inşa edilir. İnsanlar acı bir gerçeği kabullenebilir ama kandırıldıklarını kolay kolay unutmaz.


Yalancı ile kurulan ilişkilerde daima eksik bir parça hissi olur. Söylenmeyen bir cümle, kaçırılan bir bakış, tam oturmayan bir hikâye. Zihin bu boşlukları fark eder. Sezgi çoğu zaman kelimelerden önce çalışır ve gerçeği arar.


Racon nettir: Yalan hız kazandırır gibi yapar ama yön kaybettirir. Doğru ağırdır, o yüzden sağlamdır. Yalancı konuşarak ayakta kalır, gerçeği söyleyen duruşuyla. Yalan kalabalık ister, doğru tek başına yeter. Zaman yalanı oyalayıp bırakır, gerçeği ise alıp yerine koyar. En sonunda insan ne anlattığıyla değil, neyi taşıyabildiğiyle hatırlanır. 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

“Benlikler Arasında Kaybolan Zaman”

​ Bir borderline ile bir narsisistin yolları kesiştiğinde, aslında iki ayrı yarım kalmış hikaye birbirinin eksik yerlerine dokunur. İlk anda bir çekim olur ikisi de birbirinin gözlerinde tanıdık bir boşluk görür. Borderline birey, uzun zamandır aradığı sıcaklığı ve kabulü bulduğunu sanır. Narsisistik birey ise kendisini koşulsuzca gören ve yücelten bir bakışla karşılaşınca güçlenmiş hisseder. Bu başlangıç, çoğu zaman ilişkinin en parlak, en büyüleyici anıdır. Fakat bu parlaklık, her iki tarafın içindeki gölgeleri aydınlatmaya başladığında işler değişir. Borderline birey, terk edilme korkusunun derin kuyusuna bakar,narsisistik birey ise kırılganlığının görünmemesi için daha fazla zırh kuşanır. Biri yakınlaşmak ister,diğeri bu yakınlığın ağırlığından ürker. Biri “beni bırakma” der sessizce,diğeri “beni bunaltma” demeden uzaklaşır. Bu uzaklaşma, borderline bireyin içindeki yarayı yeniden açar Narsisistik birey ise kendini korumak, kontrolü kaybetmemek için mesafe koyar. Yakınlık onun için...
Devamı

Maskelerin Konforu

​ İnsanların çoğu sahte değildir  kendileri olmaya cesaret edemeyecek kadar koşullanmıştır. Maske takmak bir ahlak sorunu değil, çoğu zaman bir  uyum stratejisidir . Çocuklukta koşullu sevgiyle büyüyen birey şunu öğrenir:  Olduğum halimle değil, beklendiğim halimle kabul görürüm. Sahicilik risklidir çünkü reddedilebilir. Bu yüzden kişilik bölünmez,  rolleşir . Toplum bireyi dürüst olmaya değil,  uygun olmaya  iter. İnsanlar değişmez yalnızca  hangi yüzün işe yaradığını öğrenir. Manipülasyon çoğu zaman bilinçli kötülükten değil,  güvende kalma ihtiyacından  doğar. Yetersizlik, değersizlik ve korku; yönlendirme davranışıyla örtülür. En ironik olan şudur: Sahte olan, samimiyeti yüksek sesle ilan eder. Gerçek olan kendini ispat etmez. Ve sonuç nettir: Sahte olanlar hayatta kalır, sahici olanlar derinleşir. Hangisinin daha güçlü olduğu ise her zaman geç anlaşılır. Bir stajyer psikolog olarak şunu net söyleyebilirim: İnsanların maskelerini düşürmey...
Devamı

“Renklerin sessiz dili”

Renkler, insan yaşamının en görünür ama en az fark edilen psikolojik uyaranlarıdır. Bir kıyafetin tonu, bir odanın duvar rengi farkında olmadan duygu durumumuzu şekillendirebilir. Çoğu insan en sevdiği rengi söylerken bunu basit bir beğeni olarak görür, oysa bu tercih bilinçdışında işleyen karmaşık süreçlerin sessiz bir yansımasıdır. Renkler, geçmiş deneyimlerle bastırılmış duygulara ve içsel ihtiyaçlarla bağ kurar. Renk tercihleri sadece bir seçim değil, aynı zamanda kişinin iç dünyasının ve duygusal ihtiyaçlarının ipuçlarını veren psikolojik bir penceredir. İnsanlar çoğu zaman ne hissettiklerini ya da neye ihtiyaç duyduklarını doğrudan ifade edemez, ancak seçtikleri renklerle bu duyguları dolaylı olarak dışa vururlar. Bu yüzden bir kişinin sürekli olarak koyu renkler giymesi içsel bir gerilim veya bastırılmış duyguların işareti olabilir. Diğer yandan, parlak ve canlı renklerin tercih edilmesi, görülme arzusu, dışa dönüklük ya da yaşama sevinciyle ilişkili olabilir. Renkler sadece dış...
Devamı