En Ağır Yük: Ailede Söylenmeyenler

​Sevgi Var, Samimiyet Eksik



Aile denilen yapı, en güvenli liman gibi anlatılır. Oysa çoğu zaman en sert fırtınalar da tam orada kopar. Çünkü aile çatışmaları, dışarıdaki kavgalara benzemez; burada herkes haklıdır ama kimse dürüst değildir. Gerçeklik, çoğu evde yüksek sesle konuşmaz. Sahtelik ise bağırarak kendini savunur.


Birçok ailede sorun sevgi eksikliği değildir; sevginin nasıl gösterileceğinin bilinmemesidir. İnsanlar kırdıklarını “iyiliğin” arkasına saklar, susturduklarını “fedakârlık” diye adlandırır. Böylece gerçek duygular halının altına süpürülür, ev temiz sanılır ama hava ağırdır.


Aile içindeki sahtelik genelde iyi niyet maskesi takar. “Ben senin için söylüyorum” cümlesi, çoğu zaman karşısındakini değil, söyleyenin egosunu korur. Gerçeklik ise daha sade bir dille gelir: incitir ama kurtarır. Çünkü gerçek, yarayı saklamaz; sahtelik ise bandajı süsler ama kanamayı durdurmaz.


En büyük çatışmalar, söylenenlerden değil, hiç söylenmeyenlerden doğar. Suskunluk burada bir erdem değil, bir kaçıştır. Ve her kaçış, zamanı geldiğinde daha sert bir yüzleşmeye dönüşür. Ailede barış, herkesin haklı çıkmasıyla değil, herkesin kendine dürüst olmasıyla mümkündür.


Şunu kabul etmek gerekir:

Her aile sevgiyle kurulmaz, bazıları alışkanlıkla ayakta durur.

Her sessizlik olgunluk değildir, bazıları sadece korkudur.

Ve her bir arada duruş, gerçekten birlik anlamına gelmez.


Racon kısmı nettir:

Gerçeklik az konuşur ama iz bırakır.

Sahtelik çok konuşur ama ilk rüzgârda dağılır.

Ailede en ağır yük, söylenmeyen doğrulardır.

Ve insan, en çok “biz” denilerek yalnız bırakılır.


Sonuçta aile çatışmaları çözümsüz değildir; sadece samimiyet ister. Çünkü gerçeklik cesaret ister, sahtelik ise kalabalık. Ve kalabalıklar dağılır; ama gerçek kalanla yoluna devam eder.

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

“Benlikler Arasında Kaybolan Zaman”

​ Bir borderline ile bir narsisistin yolları kesiştiğinde, aslında iki ayrı yarım kalmış hikaye birbirinin eksik yerlerine dokunur. İlk anda bir çekim olur ikisi de birbirinin gözlerinde tanıdık bir boşluk görür. Borderline birey, uzun zamandır aradığı sıcaklığı ve kabulü bulduğunu sanır. Narsisistik birey ise kendisini koşulsuzca gören ve yücelten bir bakışla karşılaşınca güçlenmiş hisseder. Bu başlangıç, çoğu zaman ilişkinin en parlak, en büyüleyici anıdır. Fakat bu parlaklık, her iki tarafın içindeki gölgeleri aydınlatmaya başladığında işler değişir. Borderline birey, terk edilme korkusunun derin kuyusuna bakar,narsisistik birey ise kırılganlığının görünmemesi için daha fazla zırh kuşanır. Biri yakınlaşmak ister,diğeri bu yakınlığın ağırlığından ürker. Biri “beni bırakma” der sessizce,diğeri “beni bunaltma” demeden uzaklaşır. Bu uzaklaşma, borderline bireyin içindeki yarayı yeniden açar Narsisistik birey ise kendini korumak, kontrolü kaybetmemek için mesafe koyar. Yakınlık onun için...
Devamı

Maskelerin Konforu

​ İnsanların çoğu sahte değildir  kendileri olmaya cesaret edemeyecek kadar koşullanmıştır. Maske takmak bir ahlak sorunu değil, çoğu zaman bir  uyum stratejisidir . Çocuklukta koşullu sevgiyle büyüyen birey şunu öğrenir:  Olduğum halimle değil, beklendiğim halimle kabul görürüm. Sahicilik risklidir çünkü reddedilebilir. Bu yüzden kişilik bölünmez,  rolleşir . Toplum bireyi dürüst olmaya değil,  uygun olmaya  iter. İnsanlar değişmez yalnızca  hangi yüzün işe yaradığını öğrenir. Manipülasyon çoğu zaman bilinçli kötülükten değil,  güvende kalma ihtiyacından  doğar. Yetersizlik, değersizlik ve korku; yönlendirme davranışıyla örtülür. En ironik olan şudur: Sahte olan, samimiyeti yüksek sesle ilan eder. Gerçek olan kendini ispat etmez. Ve sonuç nettir: Sahte olanlar hayatta kalır, sahici olanlar derinleşir. Hangisinin daha güçlü olduğu ise her zaman geç anlaşılır. Bir stajyer psikolog olarak şunu net söyleyebilirim: İnsanların maskelerini düşürmey...
Devamı

“Renklerin sessiz dili”

Renkler, insan yaşamının en görünür ama en az fark edilen psikolojik uyaranlarıdır. Bir kıyafetin tonu, bir odanın duvar rengi farkında olmadan duygu durumumuzu şekillendirebilir. Çoğu insan en sevdiği rengi söylerken bunu basit bir beğeni olarak görür, oysa bu tercih bilinçdışında işleyen karmaşık süreçlerin sessiz bir yansımasıdır. Renkler, geçmiş deneyimlerle bastırılmış duygulara ve içsel ihtiyaçlarla bağ kurar. Renk tercihleri sadece bir seçim değil, aynı zamanda kişinin iç dünyasının ve duygusal ihtiyaçlarının ipuçlarını veren psikolojik bir penceredir. İnsanlar çoğu zaman ne hissettiklerini ya da neye ihtiyaç duyduklarını doğrudan ifade edemez, ancak seçtikleri renklerle bu duyguları dolaylı olarak dışa vururlar. Bu yüzden bir kişinin sürekli olarak koyu renkler giymesi içsel bir gerilim veya bastırılmış duyguların işareti olabilir. Diğer yandan, parlak ve canlı renklerin tercih edilmesi, görülme arzusu, dışa dönüklük ya da yaşama sevinciyle ilişkili olabilir. Renkler sadece dış...
Devamı